مبراهیم تقدیم می کند

ایگفت وامه اون دختکه   ..... مبراهیم یالله شــعر بگَه

امگُفت شعر از چه بگوم ...... نَکِه دوباره از دخت بگوم؟

ایگفت از دختن محله چابهار ..... از گُلُنِش چـو نــو بــهار

امگفت والله مه دخت چابهار   ... ای عزیز نمدیده تا بحال

ایگفت مبراهیم مکن جَفا  .... مـکن شــوخی تـو رو خدا

دخــت چـابـهار تـو نـدیـده .....  گـل نـو بـهـار تــو نــدیـده

امگفت نه والله مه نمدیده .... پـَه بــلـکه وقـتش رسیده

عکـسش هـاده تا بـگینوم ... اَمــروم اگه مـه نــگــیــنـوم

ایگفت عکسش که نـابو  .... مـــوتـور خـو بـکن چـالـــو

پسین جمعـه تـیـپ بـزن ... تا ســیـر نـبـودِی دیـد بــزن

 امگفت ایکارِن بَس بیهودَه ..عسل نه شیشه چه فایده

ایگفت په گوره سَرت ندو  ... اصــلا تو هیــچه جـا نـرو

مـه گــنــوغــوم کــه دلخو  ...... تــنــگ امــکره واگـر تو

امگفت شعر اگوم مه نادید ... دو روز غیر بکن تو بازدید

دختکه بود دلی خششش ... ایگفت تُند رفتوم ببخش

امگفت سلامت بشی جانُم ... دیگه کاری نداری خانُم

ایــگفت تـموم اکنـوم نـامــه  .... یــالله مــع الــسـلامــه