خاطره ی کوتاه از بروبچ کوشه ( بوکس حدّه داخه پیشینی حمّه) 

یک سال دیره 2 تا نگهبان وا گر ما هسته. یکتا بوکس اهزه نه پیشینی حَمّهَ ؟

اشتباه اِهگه مِسکِه به خاچه اِتزده به عی؟ ای رفیک مان خدّامه مان

اگو نه ای هونده دست از کُت اهزده.

ای فکر اهکره هونده بی احترامی ما بکن. اهداد حواله عی.

هون اهزه بوکس نه پیشینی عی محمه به ای درازی دگه زوری نهکه

شانس که امداد هسته همجا . هون. تا یک ماه بستری ووده که به هوش نهونده .

 نه ایجوهایی سیاه اهکرده نتدیده مگه؟

(شاید شما نفهمی چوکن مال کوشه افهمن)


 

خاطره ی کوتاه از یکتا چوکن مال قبله(بستری یا بستنی)

یک سال بُرار مه مریز هستره بهش به درمانگاه بردم .

 البته کوچیک نین هیفده هیژده  سالشن .

پرستار اگو تاحالا بستری شدی؟ اگو بستنی خیله: گلاسی ، عروسکی ،

هموتاری که دور هم میشینن میخورن (منظوری بستنی خانواده)

آلا پرستار باوش ووده که چه نگوفتنن !

ای گنوغ به دلی که پرستار نگوفتنن که تا حالا بستنی خوردی .

 ما موکه خنده که گمیز نه جون خو سو مودا.

تا الان که الانن  هر روز که وا یاد میکم مسخره بهش میگیرم  .